Pijąc poranną kawę mam chwilę dla siebie, na swoje przemyślenia małe plany na cały dzień, a gdy o nich myślę, wzbiera się we mnie smutek, który targa mną na wszystkie strony. Dokąd prowadzi to całe zabiegane życie, gdy praca i famme to dwa główne dania, a ty albo się im poddasz albo pozostaniesz w tyle. Czasami wyśmiana inny raz niezrównoważona, a jeszcze innym razem ktoś stanie i powie łał Ty to jednak nie idziesz za falą i poklepie Cię po pleckach, a obróciwszy się na pięcie wbije w nóż plecy.
Zauważyłam, że bycie miłym nie popłaca.
Raz zarazem się o tym przekonuje i jak w kółko spadam na ziemię co mi z tego pozostaje? Poobijana dupa, która także jak rozum niczego się nie nauczyła.
Pewnie jeszcze nie raz upadnę na same dno z nadzieją, że ktoś poda mi swą dłoń.....
